Op maandag 11 oktober verschijnt in het NRC een opinieartikel van Lisette Cleyndert en Lester du Perron; Leefstijlinterventie vraagt van mensen het onmogelijke.

 

Op donderdag 14 oktober verschijnt daarna in het NRC mijn reactie op dat artikel.

 

GLI werkt wel

Het bewijs voor effectiviteit van de Gecombineerde Leefstijlinterventie (GLI) zou uiterst beperkt zijn, schrijven Lisette Cleyndert en Lester du Perron in het opiniestuk Leefstijlinterventie vraagt van mensen het onmogelijke (11/10). Leefgewoontes zouden nauwelijks te veranderen zijn, het kost de belastingbetaler geld en mensen met een ongezonde leefstijl zouden zelf niet happig zijn op leefstijlinterventie.

Ik zie dat anders en merk dat dagelijks. Ik ben leefstijlcoach en geef het CooL-programma (‘Coaching op Leefstijl’), dat onder de GLI valt. Ik begeleid mensen met overgewicht die willen veranderen. Veel mensen uit mijn groepen lukt het te veranderen, met gewichtsverlies en een beter zelfbeeld tot gevolg.

Volgens Cleyndert en Du Perron is de manier om de ‘obesitas-epidemie’ te stoppen door het reguleren van de voedingsmiddelenindustrie en het herinrichten van openbare ruimtes. Vreemd, ze signaleren eerst een epidemie, je verwacht dan concrete maatregelen, maar ze komen met theoretische langetermijnplannen waarvan de effectiviteit onzeker is. Wat denkt u zelf? Als we de openbare ruimtes herinrichten, bijvoorbeeld door het weghalen van bankjes zodat we niet meer kunnen zitten, gaan de mensen met overgewicht dan hun leef- en eetpatronen verbeteren?

Riccardo D’Andolfi

Den Haag